Chhapaiya prakash swami Gadhpur's Comments

Comment Wall (160 comments)

At 5:00pm on November 14, 2011, subhash Kathiriya said…

gopinathji maharaj na charan ma sastang Dandwat pranam sathe jay swaminarayan, swamiji km cho tame majama?

badha haribhakto majama chene?

 

 

At 11:23am on December 2, 2011, Lakhanidilip said…
વચનામૃત 17 : મુક્તના ભેદનું, આંબલીની ડાળીનું
સંવત 1877ના ભાદરવા સુદિ 6 છઠને દિવસ સંધ્યા સમે શ્રીજી-મહારાજ ગામ શ્રીસારંગપુર મધ્યે જીવાખાચરના ઓરડાની ઓસરીએ ઢોલિયા ઉપર વિરાજમાન હતા ને સર્વે શ્વેત વસ્ત્ર ધારણ કર્યાં હતાં અને પોતાના મુખારવિંદની આગળ મુનિ તથા દેશદેશના હરિભક્તની સભા ભરાઈને બેઠી હતી.
પછી શ્રીજીમહારાજ બોલ્યા જે, “ભગવાનના ભજનનો કરનારો જે જીવ તેની દૃષ્ટિ જેમ જેમ સૂક્ષ્મ થતી જાય છે તેમ તેમ એને પરમેશ્વરનું પરપણું જણાતું જાય છે અને ભગવાનનો મહિમા પણ અધિક અધિક જણાતો જાય છે. તે જ્યારે એ ભક્ત પોતાને દેહરૂપે માનતો હોય ત્યારે ભગવાનને જાગ્રત, સ્વપ્ન, સુષુપ્તિના સાક્ષી જાણે; અને જ્યારે પોતાને જાગ્રત, સ્વપ્ન, સુષુપ્તિ થકી પર માને, ત્યારે ભગવાન તે થકી પર ભાસે છે. પછી જેમ જેમ સૂક્ષ્મ દૃષ્ટિ થતી જાય તેમ તેમ ભગવાનને પોતા થકી પર જાણતો જાય અને મહિમા પણ વધુ વધુ સમજતો જાય. અને પછી જેમ જેમ પોતાની વૃત્તિ હેતે કરીને ભગવાન સંગાથે ચોંટતી જાય તેમ તેમ ઉપાસના સૂધી દૃઢ થતી જાય.
“ત્યાં દૃષ્ટાંત છે : જેમ સમુદ્ર છે તેને વિષે કીડી પણ જઈને પાણી પીએ અને ચરકલું પણ પીએ ને મનુષ્ય, પશુ, ઘોડા, હાથી તથા મોટા મોટા મગરમત્સ્ય એ સર્વે સમુદ્રનું જળ પીને બળિયાં થાય છે, પણ સમુદ્ર લેશમાત્ર ઓછો થતો નથી. અને જે જે જીવનું જેવું જેવું મોટું ગજું હોય તે તે જીવ તે પ્રમાણે સમુદ્રનો મહિમા વધુ જાણે છે.
“વળી બીજું દૃષ્ટાંત છે : જેમ આકાશ છે તેને વિષે મચ્છર ઊડે ને ચરકલું ઊડે ને સમળા ઊડે ને સીંચાણો પણ ઊડે ને અનળપક્ષી પણ ઊડે ને ગરુડ પણ ઊડે, તો પણ એ સર્વેને આકાશ અપારનો અપાર રહે છે. અને જેને પાંખને વિષે વધુ બળ હોય તે આકાશનો મહિમા વધુ જાણે છે અને પોતાને વિષે ન્યૂનપણું સમજતો જાય છે.
“તેમ મરીચ્યાદિક પ્રજાપતિની પેઠે અલ્પ ઉપાસનાવાળા ભક્ત તો મચ્છર જેવા છે અને બ્રહ્માદિકની પેઠે તેથી અધિક ઉપાસનાવાળા ભક્ત તો ચરકલા જેવા છે અને વિરાટપુરુષાદિકની પેઠે તેથી અધિક ઉપાસનાવાળા ભક્ત તો સમળા જેવા છે અને પ્રધાનપુરુષની પેઠે તેથી અધિક ઉપાસનાવાળા ભક્ત તો સીંચાણા જેવા છે અને શુદ્ધ પ્રકૃતિપુરુષની પેઠે તેથી અધિક ઉપાસનાવાળા ભક્ત તો અનળ-પક્ષી જેવા છે અને અક્ષરધામમાં રહેનારા જે અક્ષરમુક્ત તેની પેઠે તેથી અધિક ઉપાસનાવાળા ભક્ત તો ગરુડ જેવા છે. અને એ સર્વે ભક્ત જેમ જેમ વધુ વધુ સામર્થીને પામ્યા છે, તેમ તેમ ભગવાનનો મહિમા વધુ વધુ જાણતા ગયા છે; અને જેમ જેમ વધુ સામર્થીને પામતા ગયા તેમ તેમ ભગવાનને વિષે સ્વામી-સેવકપણાનો ભાવ પણ અતિ દૃઢ થતો ગયો છે.
“અને જ્યારે ભજનનો કરનારો જીવરૂપે હતો ત્યારે એ જીવમાં ખદ્યોત જેટલો પ્રકાશ હતો. પછી જેમ જેમ ભગવાનનું ભજન કરતાં કરતાં આવરણ ટળતું ગયું તેમ તેમ દીવા જેવો થયો, પછી મશાલ જેવો થયો, પછી અગ્નિની જ્વાળા જેવો થયો, પછી દાવાનળ જેવો થયો, પછી વીજળી જેવો થયો, પછી ચંદ્રમા જેવો થયો, પછી સૂર્ય જેવો થયો, પછી પ્રલયકાળના અગ્નિ જેવો થયો, પછી મહાતેજ જેવો થયો.
“એવી રીતે પ્રકાશ પણ વૃદ્ધિને પામ્યો અને સામર્થી પણ વૃદ્ધિને પામી અને સુખ પણ વૃદ્ધિને પામ્યું. એવી રીતે ખદ્યોતથી કરીને મહાતેજ પર્યંત આદ્ય, મધ્ય અને અંત જે ભેદ કહ્યા તે સર્વે મુક્તના ભેદ છે. તે જેમ જેમ અધિક સ્થિતિને પામતા ગયા ને ભગવાનનો મહિમા અધિક જાણતા ગયા, તેમ તેમ મુક્તપણામાં વિશેષપણું આવતું ગયું.”
એમ કહીને શ્રીજીમહારાજ ‘જય સચ્ચિદાનંદ’ કહીને ઊઠ્યા. પછી આંબલીની ડાળખીને ઝાલીને ઉગમણે મુખારવિંદે ઊભા રહ્યા થકા બોલ્યા જે, “જેમ પૂનમના ચંદ્રમાનું મંડળ હોય તે આંહીંથી તો નાની થાળી જેવું દેખાય છે, પણ જેમ જેમ એની સમીપે જાય તેમ તેમ મોટું મોટું જણાતું જાય. પછી અતિશય ઢૂંકડો જાય ત્યારે તો દૃષ્ટિ પણ પહોંચી શકે નહીં, એવું મોટું જણાય. તેમ માયારૂપી અંતરાય ટાળીને જેમ જેમ ભગવાનને ઢૂંકડું થવાય છે, તેમ તેમ ભગવાનની પણ અતિ અપાર મોટ્યપ જણાતી જાય છે અને ભગવાનને વિષે દાસપણું પણ અતિ દૃઢ થતું જાય છે.”॥ ઇતિ વચનામૃતમ્‌ ॥17॥95॥
At 6:32pm on December 2, 2011, Lakhanidilip said…
વચનામૃત 28 : ભગવાનના માર્ગમાંથી પડ્યાનું
સંવત 1885ના કાર્તિક વદિ પડવાને દિવસ સ્વામી શ્રીસહજાનંદજી મહારાજ શ્રીગઢડા મધ્યે દાદાખાચરના દરબારમાં શ્રીગોપીનાથજીના મંદિરને વિષે વિરાજમાન હતા ને સર્વ શ્વેત વસ્ત્ર ધારણ કર્યાં હતાં ને પોતાના મુખારવિંદની આગળ પરમહંસ તથા દેશદેશના હરિભક્તની સભા ભરાઈને બેઠી હતી.
પછી શ્રીજીમહારાજ બોલ્યા જે, “ભગવાનની ભક્તિમાંથી બે પ્રકારે જીવ પડે છે. એક તો શુષ્ક વેદાંતના ગ્રંથને સાંભળીને બીજા આકારને ખોટા કરે તેમ શ્રીકૃષ્ણાદિક જે ભગવાનના આકાર તેને પણ ખોટા કરે; એ શુષ્ક વેદાંતીને અતિ અજ્ઞાની જાણવા. અને બીજો જે એમ સમજતો હોય જે, ‘ભગવાનને ભજીએ તો ગોલોક ને વૈકુંઠલોકમાં સ્ત્રીભોગ, ખાનપાન આદિક જે પંચવિષયનાં સુખ તેને પામીએ.’ પછી તે સુખની આસક્તિએ કરીને ભગવાનને પણ ભૂલી જાય ને મૂળગો કુબુદ્ધિવાળો થઈને એમ સમજે જે, ‘એ સુખ ન હોય તો એ ધામમાં રાધિકા, લક્ષ્મી આદિક સ્ત્રીઓ ભેળે ભગવાન પણ રમે છે; માટે એ સુખ પણ ખરું છે.’ પણ ભગવાનને પૂર્ણકામ ને આત્મારામ ન સમજે અને એવી જે ભગવાનની ક્રિયાઓ છે તે તો પોતાના ભક્તના સુખને અર્થે છે. તે સારુ જ્ઞાન-વૈરાગ્યે સહિત ભગવાનની ભક્તિ કરવી.
“અને એ ભગવાનના સ્વરૂપને જેણે એમ જાણ્યું હોય જે, ‘સર્વ-સુખમયમૂર્તિ તો એ ભગવાન જ છે ને બીજે પંચવિષયમાં જે સુખ તે તો એ ભગવાનના સુખનો કિંચિત્‌ લેશ છે.’ એમ ભગવાનને માહાત્મ્યે સહિત જે સમજ્યો હોય તે કોઈ પદાર્થમાં બંધાય જ નહીં. અને ‘એ ભગવાનના ધામનાં સુખ આગળ બીજા લોકનાં જે સુખ તે તો નરક જેવાં છે,’ એમ મોક્ષધર્મમાં કહ્યું છે. આવી રીતે ભગવાનના ભક્તને સમજવું, અને એમ ન સમજે તો એ બે પ્રકારે કરીને ભગવાનમાંથી પડી જાય છે.”
પછી શ્રીજીમહારાજને સુરાખાચરે પ્રશ્ન પૂછ્યો જે, “ભગવાનને તથા સંતને જેવા છે તેવા નિશ્ચયપણે જાણીને પણ કોઈનું અંતર પાછું પડી જાય છે, તેનું શું કારણ છે?”
પછી શ્રીજીમહારાજે ઉત્તર કર્યો જે, “એણે ભગવાનનો નિશ્ચય કર્યો હતો ત્યારે જ એમાં કાચ્યપ રહી ગઈ છે. તે શું? તો કોઈકને સ્વાદે કરીને સારું સારું ખાવા જોઈતું હોય ને તેને ભગવાન તથા સંત તે ખોદે ત્યારે તેનું અંતર પાછું પડી જાય તથા કામનો ઘાટ રહી ગયો હોય ને તેને ખોદે તથા લોભ રહ્યો હોય ને તે લોભને મુકાવે ને કહે જે, ‘આ તારું ધન, માલ, ખેતર, વાડી તે કોઈકને આપી દે,’ ત્યારે તે વચન પાળે નહીં; તેણે કરીને પાછો પડી જાય. તથા માન હોય ને તે માનને સંત તથા ભગવાન ખોદે ને અપમાન કરે, ત્યારે તેણે કરીને પણ પાછો પડી જાય છે. એવી રીતે નિશ્ચય હોય ને જે જે પોતામાં અવગુણ રહી ગયો હોય તેણે કરીને પાછો પડી જાય છે. અને જેણે નિશ્ચય કર્યો હોય તે સમયમાં જ એ અવગુણ ટાળીને કર્યો હોય તો તે પાછો પડે નહીં. અને એ અવગુણ હમણાં પણ જેમાં જેમાં હશે તે જો વિચારીને પોતાના અંતર સામું જુએ તો જણાઈ આવે જે, ‘આવી રીતને અંગે હું કાચો છું, તે જો મને પાળ્યાનું કહેશે તો હું વિમુખ થઈશ.’ એમ યથાર્થ જાણે.”
પછી બ્રહ્માનંદ સ્વામી તથા શુકમુનિ તથા સુરો ખાચર એ ત્રણને શ્રીજીમહારાજે પૂછ્યું જે, “તમે જેણે કરીને પાછા પડી જાઓ એવો તમારામાં કયો અવગુણ છે?”
ત્યારે એ ત્રણે કહ્યું જે, “હે મહારાજ! માનરૂપ દોષ છે; માટે કોઈક બરોબરિયા સંત અપમાન કરે તો કાંઈક મૂંઝવણ થાય.”
પછી શ્રીજીમહારાજ બોલ્યા જે, “અમે પૂછીએ છીએ જે, ‘દ્યુપતય એવ તે ન યયુરન્તમનન્તતયા’ એવી રીતે માહાત્મ્યે સહિત ભગવાનને જાણ્યા હોય ને એવા જે ભગવાન તેના જે સંત તે સાથે માન, ઈર્ષ્યા, ક્રોધ કેમ થાય? અને જો થાય છે તો જાણ્યામાં ફેર છે. કેમ જે, ગવર્નર સાહેબને જાણ્યો છે જે, એ સમગ્ર પૃથ્વીનો પાદશાહ છે ને બળિયો છે, ને જો તેનો એક ગરીબ સરખો હમેલિયો આવ્યો હોય તો તેનો હુકમ મોટો રાજા હોય તે પણ માને ને તે જેમ કહે તેમ દોર્યો દોરાય. શા માટે જે, તે રાજાએ એમ જાણ્યું છે જે, ‘બળિયો જે ગવર્નર સાહેબ તેનો એ હમેલિયો છે.’ અને જેથી જે બળિયો તેની આગળ માન રહે નહીં, તેમ જેણે ભગવાનને સમગ્ર ઐશ્વર્ય-સમૃદ્ધિના ધણી જાણ્યા હોય તો તેને સંતની આગળ માન કેમ રહે?”
પછી બ્રહ્માનંદ સ્વામીએ કહ્યું જે, “હે મહારાજ! તમે ઠીક કહો છો. જો એમ માહાત્મ્યે સહિત ભગવાનને જાણ્યા હોય તો માન, ઈર્ષ્યા, ક્રોધ તે સંતની આગળ થાય જ નહીં.”
પછી શ્રીજીમહારાજ બોલ્યા જે, “જુઓ ને, ઉદ્ધવજી કેવા મોટા હતા ને કેવા ડાહ્યા હતા! પણ જો ભગવાનની મોટાઈને જાણતા હતા તો તે ભગવાનને વિષે હેતવાળી જે વ્રજની ગોપીઓ તેના ચરણની રજને પામ્યા સારુ વનવેલીનો અવતાર માગ્યો! તે કહ્યું છે જે,‘આસામહો ચરણરેણુજુષામહં સ્યાંવૃન્દાવને કિમપિ ગુલ્મલતૌષધીનામ્‌ ।યા દુસ્ત્યજં સ્વજનમાર્યપથં ચ હિત્વાભેજુર્મુકુન્દપદવીં શ્રુતિભિર્વિમૃગ્યામ્‌ ॥’
તથા બ્રહ્માએ પણ કહ્યું જે,‘અહો! ભાગ્યમહો! ભાગ્યં નન્દગોપવ્રજૌકસામ્‌ ।યન્મિત્રં પરમાનન્દં પૂર્ણં બ્રહ્મ સનાતનમ્‌ ॥’
એવી રીતે બ્રહ્મા પણ ભગવાનનું માહાત્મ્ય જાણતા હતા તો એવી રીતે બોલ્યા. તે માટે જો ભગવાનની ને સંતની એવી રીતે મોટાઈ જાણતો હોય તો માન, ઈર્ષ્યા, ક્રોધ રહે જ નહીં ને તેને આગળ દાસાનુદાસ થઈને વર્તે ને ગમે તેટલું અપમાન કરે તો પણ તેના સંગને મૂકીને છેટે જવાને ઇચ્છે જ નહીં, અને એમ મનમાં થાય નહીં જે, ‘હવે તો ક્યાં સુધી ખમીએ? આપણ તો આપણે ઘેર બેઠા થકા જ ભજન કરીશું.’ તે માટે એમ માહાત્મ્ય સમજે તો માન ટળે.” એવી રીતે વાર્તા કરી.
અને વળી શ્રીજીમહારાજે એમ વાર્તા કરી જે, “ભગવાનનો ભક્ત હોય ને તેને કોઈ કર્મયોગે કરીને શૂળીએ ચઢાવ્યો ને તે સમયમાં અમે પણ તેની પાસે ઊભા હોઈએ, પણ તે ભક્તના હૃદયમાં એમ ઘાટ ન થાય જે, ‘આ ભગવાન મને શૂળીના કષ્ટ થકી મુકાવે તો ઠીક.’ એવી રીતે પોતાના દેહના સુખનો સંકલ્પ ન થાય ને જે કષ્ટ પડે તેને ભોગવી લે, એવો જે નિષ્કામ ભક્ત તેની ઉપર ભગવાનની બહુ પ્રસન્નતા થાય છે.”
અને વળી શ્રીજીમહારાજે એમ વાર્તા કરી જે, “ભગવાન સંબંધી સુખને કોણ પામે છે? તો તે કહીએ છીએ જે, જેમ માછલું હોય તેને જળ છે તે જીવનરૂપ છે. તે જળનો યોગ જ્યાં સુધી હોય ત્યાં સુધી તે જળમાં માછલું ચાલે, હાલે, ક્રીડા કરે ને જળનો વિયોગ થાય ત્યારે તેની ચંચળતા ટળી જાય ને મરી જાય. તેમ જેને પંચવિષયે કરીને જીવનપણું જ્યાં સુધી મનાયું છે ને તેણે કરીને સુ
At 2:43pm on December 13, 2011, Sachin Wani said…

jai swaminarayan

grhn me mala jup skte hai  kya aur mala jap ka kya mhtv hai

At 7:58pm on February 6, 2012, PATEL MAHESH KUMAR RATILAL said…

jay swaminarayan

At 5:56am on February 21, 2012, paresh desai said…

jay swaminarayan swami ji 

ghanu ghanu bal malyu mane aaje

tame aavi rite j amara upar krupa kari aapna aashirvachano varshavta raho tevi shreeji charan ma araj     saath jay shree swaminarayan swami ji 

At 5:28am on August 27, 2012, manish panchal said…

thanks for that i will . jay swaminarayan

At 10:32am on September 11, 2012, Rameshbhai chaudhari said…

JAY SWAMINARAYAN 

At 10:28am on November 26, 2012, LALANI DEVENDRA BHARATBHAI said…

Tame man mukine varshya ame janmo janam na tarsya

aaj 210 varsh na vana vahi gaya toy jane haju kal sawar ni vaat re gopinathji gathpur jota j shreeji mune sambhare.JAY SWAMINARAYAN

 

At 3:28pm on December 7, 2012, PRAVIN DHANJIBHAI GABANI said…

Jai Swaminarayan.It was very inspiring and pleasant to stay at Gadhada. These were the memorable days of life. Thanks Shastriji, you and vishvallabh swami.Jai Swaminarayan again.

At 9:45am on December 17, 2012, Rajesh Pandya said…
जय स्वामिनारायण
At 3:05pm on December 25, 2012, Swaminarayan Mandir Ruvad said…

jay swaminarayan

At 8:27pm on January 2, 2013, sunny v.patel said…

swamiji jay swaminarayan sathe janavanu ke ame roj savare mangala,sangar aarti kariye cheye pan thodak samay ti online darsan ane aarti barabar dekhati nathi temaj aavaz pan aarti no sabhalato nathi to yogiy karsoji.

At 8:25am on February 21, 2013, BIPIN CHOKSI said…

jay swaminarayan,  pray for me so i could come back to india forever,gadhpur, i do not want to leave in the u.s.a. (new jersey) anymore.  

 

At 10:35am on June 10, 2013, ashwin. s. chokshi said…

एक आदमी जंगल से गुजर रहा था । उसे चार
स्त्रियां मिली । उसने पहली से पूछा - बहन
तुम्हारा नाम क्या हैं ? उसने कहा "बुद्धि " तुम
कहां रहती हो? मनुष्य के दिमाग में।
दूसरी स्त्री से पूछा - बहन तुम्हारा नाम
क्या हैं ? " लज्जा "। तुम कहां रहती हो ? आंख
में । तीसरी से पूछा - तुम्हारा क्या नाम हैं ?
"हिम्मत" कहां रहती हो ? दिल में । चौथी से पूछा -
तुम्हारा नाम क्या हैं ? "तंदुरूस्ती"
कहां रहती हो ? पेट में।

वह आदमी अब थोडा आगे
बढा तों फिर उसे चार पुरूष मिले।

उसने पहले पुरूष से पूछा -

तुम्हारा नाम क्या हैं ? " क्रोध "
कहां रहतें हो ? दिमाग में, दिमाग में
तो बुद्धि रहती हैं, तुम कैसे रहते हो? जब मैं
वहां रहता हुं तो बुद्धि वहां से
विदा हो जाती हैं। दूसरे पुरूष से पूछा -
तुम्हारा नाम क्या हैं ? उसने कहां -" लोभ"।
कहां रहते हो? आंख में। आंख में
तो लज्जा रहती हैं तुम कैसे रहते हो। जब मैं
आता हूं तो लज्जा वहां से प्रस्थान कर
जाती हैं । तीसरें से पूछा - तुम्हारा नाम
क्या हैं ? जबाब मिला "भय"। कहां रहते हो? दिल
में तो हिम्मत रहती हैं तुम कैसे रहते हो? जब मैं
आता हूं तो हिम्मत वहां से नौ दो ग्यारह
हो जाती हैं। चौथे से पूछा - तुम्हारा नाम
क्या हैं ? उसने कहा - "रोग"। कहां रहतें हो? पेट
में। पेट में तो तंदरूस्ती रहती हैं, जब मैं
आता हूं तो तंदरूस्ती वहां से रवाना हो जाती हैं।

जीवन की हर विपरीत परिस्थिती में

यदि हम उपरोक्त वर्णित बातो को याद
रखे तो कई चीजे टाली जा सकती हैं

♥.... जय स्वामिनारायण ....♥
♥♥.....प्यारे श्रीहरी ये दिल दीवाना तेरा हैं.... ♥♥
♥♥........हरी ॐ भगवान् को प्रिय है हरिनाम .... ♥♥
♥♥.....भगवत्प्रेममें मस्त आशु.... ♥♥

At 10:35am on June 10, 2013, ashwin. s. chokshi said…

एक आदमी जंगल से गुजर रहा था । उसे चार
स्त्रियां मिली । उसने पहली से पूछा - बहन
तुम्हारा नाम क्या हैं ? उसने कहा "बुद्धि " तुम
कहां रहती हो? मनुष्य के दिमाग में।
दूसरी स्त्री से पूछा - बहन तुम्हारा नाम
क्या हैं ? " लज्जा "। तुम कहां रहती हो ? आंख
में । तीसरी से पूछा - तुम्हारा क्या नाम हैं ?
"हिम्मत" कहां रहती हो ? दिल में । चौथी से पूछा -
तुम्हारा नाम क्या हैं ? "तंदुरूस्ती"
कहां रहती हो ? पेट में।

वह आदमी अब थोडा आगे
बढा तों फिर उसे चार पुरूष मिले।

उसने पहले पुरूष से पूछा -

तुम्हारा नाम क्या हैं ? " क्रोध "
कहां रहतें हो ? दिमाग में, दिमाग में
तो बुद्धि रहती हैं, तुम कैसे रहते हो? जब मैं
वहां रहता हुं तो बुद्धि वहां से
विदा हो जाती हैं। दूसरे पुरूष से पूछा -
तुम्हारा नाम क्या हैं ? उसने कहां -" लोभ"।
कहां रहते हो? आंख में। आंख में
तो लज्जा रहती हैं तुम कैसे रहते हो। जब मैं
आता हूं तो लज्जा वहां से प्रस्थान कर
जाती हैं । तीसरें से पूछा - तुम्हारा नाम
क्या हैं ? जबाब मिला "भय"। कहां रहते हो? दिल
में तो हिम्मत रहती हैं तुम कैसे रहते हो? जब मैं
आता हूं तो हिम्मत वहां से नौ दो ग्यारह
हो जाती हैं। चौथे से पूछा - तुम्हारा नाम
क्या हैं ? उसने कहा - "रोग"। कहां रहतें हो? पेट
में। पेट में तो तंदरूस्ती रहती हैं, जब मैं
आता हूं तो तंदरूस्ती वहां से रवाना हो जाती हैं।

जीवन की हर विपरीत परिस्थिती में

यदि हम उपरोक्त वर्णित बातो को याद
रखे तो कई चीजे टाली जा सकती हैं

♥.... जय स्वामिनारायण ....♥
♥♥.....प्यारे श्रीहरी ये दिल दीवाना तेरा हैं.... ♥♥
♥♥........हरी ॐ भगवान् को प्रिय है

At 8:10pm on July 29, 2013, Rameshbhai chaudhari said…

jay Swaminarayan

At 2:50pm on August 4, 2013, Rajesh Becharbhai Vora said…

jay swaminarayan

At 9:07pm on December 22, 2013, Chetan B Jajadiya said…
Truly said. JSN
At 7:38pm on June 11, 2015, SANJAY.N.MAKWANA said…

jai swaminarayan 

You need to be a member of Gopinathji.com to add comments!

Join Gopinathji.com

© 2017   Created by webmaster.   Powered by

Badges  |  Report an Issue  |  Terms of Service